एजेन्सी । हाम्रो आधुनिक संसारले लगभग हरेक क्षेत्रमा द्रुत प्रगति गरेको छ। यति हुँदाहुँदै पनि आज पनि यस्ता धेरै कुरा छन् जसको बारेमा हामीलाई थाहा छैन । यो कथा हो जापानका निजामती कर्मचारी मित्सुताका उचिकोशीको । उनीसँग सन् २००६ मा यस्तो घटना घटेको थियो जुन विज्ञानको दुनियामा कुनै आश्चर्यभन्दा कम छैन । ७ अक्टोबर २००६ मा, ३५ वर्षीय मित्सुताका आफ्ना केही साथीहरूसँग जापानको प्रसिद्ध ट्र्याक माउन्ट रोकोको यात्रामा गए।
रोको हिमालको मनोरम दृश्यको आनन्द लिएर सबै साथीहरु ट्र्याकबाट फर्किन थाले । रोको हिमाल पुग्न मानिसहरु केबलकारबाट पनि जान्छन् । तर पदयात्रा गर्न मन पराउनेहरू यो यात्रा पैदल यात्रा गर्न रुचाउँछन्। मित्सुताकालाई ट्रेकिङको पनि मन थियो । त्यसैले उनले साथीहरूसँग केबलकार होइन, पैदल यात्रा गर्ने निर्णय गरे। तर मित्सुताकालाई थाहा थिएन कि उसको निर्णयले उसको जीवनमा गहिरो प्रभाव छोड्ने छ।
साथीहरूलाई बिदाइ गर्दै उनी ट्र्याकबाट ओर्लन थाले । उनी अघि बढे र केही बेरपछि उनले आफ्नो बाटो बिराएको महसुस भयो। सामान्यतया, जब जङ्गलमा बाटो बिराइन्छ, त्यस्तो अवस्थाबाट बाहिर निस्कने उत्तम उपाय नदी खोज्नु हो। त्यसपछि यसको प्रवाहको दिशामा अगाडि बढ्नु हो। यसो गर्दा अगाडि ठूलो नदी वा बस्ती भेटिने सम्भावना धेरै हुन्छ।
मित्सुताकाको मनमा पनि यही विचार आयो र उनले नदी खोज्न थाले । उनले चाँडै नदी भेट्टाए र यसको प्रवाहको दिशामा जान थाले। तर केही टाढा पुगेपछि उनको खुट्टा चिप्लियो र ढुङ्गासँग ठोक्किए । जसका कारण उनको कम्मरको हड्डी भाँचिएको थियो । त्यसपछि पनि मित्सुताकाले हार मानेनन् । रात परेको थियो र धेरै चिसो बढ्दै थियो। यति हुँदाहुँदै पनि उनी अगाडि बढिरहे । उनीसँग थोरै पानी र एक प्याकेट सस थियो।
मित्सुताकाले यो सानो सामानको साथ आफ्नो यात्रा जारी राखे। अर्को दिन आयो। तैपनि मित्सुताका बिस्तारै अघि बढिरहे । तर अलिकति घाम उदाएपछि उनी निदाउन थाले । उनले सोचे किन यहाँ आराम नगर्ने । उनी एउटा खुला मैदानमा गएर त्यहाँ लडेर सुते । उनको निद्रा यति गहिरो थियो कि उनी १, २, ५ वा १० होइन २४ दिन सुते। जब उनी ब्यूँझिए, उनले आफूलाई अस्पतालमा भेट्टाए। मित्सुताका अक्टोबर ८, २००६ मा सुतेका थिए र जब उनले आँखा खोले, त्यो नोभेम्बर १, २००६ थियो।
वास्तवमा, ३१ अक्टोबर २००६ मा, एक पैदलयात्रीको नजर मित्सुताकामा पर्यो। उनको शव मृत अवस्थामा रहेको जस्तो देखिन्थ्यो । तर धड्कन चलिरहेको थियो । पैदलयात्रीले अरुको सहयोगमा उनलाई कोबे सिटी अस्पताल पुर्याए । उनको शरीरको तापक्रम २२ डिग्री सेल्सियसमा झरेको थियो र उनको भित्री अंगले काम गर्न छाडेको थियो। तर यो बावजुद मित्सुताका जीवित थिए। यो देखेर अस्पतालका डाक्टरहरु पनि छक्क परे ।
उनी विगत २४ दिनदेखि खानपानबिना, वर्षा, कडा घाम र चिसो रातमा घाइते अवस्थामा निद्रामा थिए । यति हुँदाहुँदै पनि उनको सास र मुटुको धड्कन चलिरहेको थियो । यस घटनाका सम्बन्धमा चिकित्सकहरुले मित्सुताकाले होश गुमाएपछि पनि उनको बाँच्ने वृत्ति जागृत रहेकोले उनको शरीरलाई मर्नबाट जोगाएको बताए । मतलब मित्सुताकाको शरीर सुत्ने अवस्थामा पुगेको थियो। हाइबरनेशन एक अवस्था हो जसमा शरीरको मेटाबोलिज्म धेरै ढिलो हुन्छ र शरीरलाई जीवित राख्न धेरै कम ऊर्जा चाहिन्छ।
यस्तो प्राय: ध्रुवीय भालु र हेजहगहरूले गर्छन्। उनीहरुको लागि मौसम अनुकुल नहुँदा उनीहरु हाइबरनेसनमा जान्छन् । त्यसपछि लामो निद्रा पछि उठ्छन् । तर यो मानिसमा पहिलो पटक देखियो। मित्सुताका हाइबरनेसनमा जानु साँच्चै अनौठो कुरा थियो। यो सुत्ने अवस्थाका कारण उनी २४ दिनसम्म खान र पिउन नपाइ जीवित रहे । करिब २ महिना डाक्टरको निगरानीमा रहेपछि मित्सुताकाले फेरि सामान्य जीवन जिउन थाले ।
तर यो केस कसरी भयो भन्नेमा अध्ययन गर्ने डाक्टर अझै अन्योलमा छन् । चिकित्सा विज्ञानको ठूलो टोली अझै पनि त्यो बाटो खोजिरहेको छ, जसको मद्दतले मानव शरीरलाई हाइबरनेसनको अवस्थामा राख्न सकिन्छ। यदि वैज्ञानिकहरू यसमा सफल भए भने यो आधुनिक चिकित्सा विज्ञानको लागि ठूलो कोसेढुङ्गा साबित हुन सक्छ। किनभने यसले मानिसलाई अन्तरिक्षमा पठाउन अझ सजिलो बनाउनेछ।
तपाईंले देख्नु भएको छ कि अन्तरिक्षमा यात्रा गर्ने मानिसहरूलाई लामो समयसम्म विशेष क्याप्सुल भित्र सुताइन्छ र निश्चित समयमा तिनीहरू सुत्छन्। तर यदि हामीले वास्तवमै हाइबरनेशनमा जान सिक्यौं भने, फिल्महरूको यो परिकल्पना पनि सत्य हुनेछ। त्यसपछि अन्तरिक्षमा जानेहरूले आफूसँग वर्षौंसम्म खाना बोक्न आवश्यक पर्दैन। यसका साथै बिरामीको उपचारमा पनि उपयोगी हुन सक्छ । मानौं कि एक बिरामीले मृगौला प्रत्यारोपणका लागि कुनै दाता नपाएको अवस्थामा, डाक्टरहरूले बिरामीलाई हाइबरनेशनमा राख्न सक्षम हुनेछन्, त्यो पनि दाता नभेटेसम्म।
‘द गार्डियन’को रिपोर्ट अनुसार मित्सुताका उचिकोशीले आफ्नो अनुभव उनीसँग साझा गरेका छन् । मित्सुताकाले भने, ‘बाटो गुमाएपछि म दिनरात हिँडें । त्यसपछि भोलिपल्ट म एकदमै थाकेको थिएँ। घाम लाग्नेबित्तिकै म निदाउन थालेँ र खुला मैदानमा सुत्न गएँ। त्यो मेरो अन्तिम सम्झना थियो। त्यसपछि के भयो, मलाई केही याद छैन। जब म नोभेम्बर १, २००६ मा ब्यूँझें, म कोबे सिटी अस्पतालमा थिएँ।’
